Καινούριος χρόνος;

 Πέρασε κι όλας μια βδομάδα του καινούριου χρόνου. 2021

Με ένα χρόνο χαμένο από την ζωή μας. Και πάμε για να χάσουμε κι άλλο

Αναζητώντας τον Χαμένο Χρόνο

Που δεν γυρίζει ποτέ

Όσες φορές και να γυρίσεις η να νομίζεις πως γυρίζεις την κλεψύδρα η άμμος ποτέ δεν πέφτει με τον ίδιο τρόπο

Τώρα που τρέχει πια η έβδομη δεκαετία και ξέρεις ότι πολλά πράγματα τέλειωσαν οριστικά και αμετάκλητα και θες κάθε μέρα να  μετράει και να μην χάνεται άδοξα τώρα υπάρχουν τα καθημερινά εμπόδια , η λησμονιά που σε τρομάζει, μα πως δεν το θυμάμαι;

Οι μικρό ανημποριές , οι πόνοι εδώ,  εκεί, οι αύπνίες. Και δεν είναι και σοβαρά πράγματα

Από την μια λες δόξα το Θεό που δεν είμαι σε κανένα νοσοκομείο αλλά ζείς μισερά

Και εξουθενώνεσαι από την ευθύνη του «καπετάνιου» της ζωής σου που πάντα αμόλαγε την άγκυρα και φεύγατε ήθελες δεν ήθελες 

Άρρωστος , φοβισμένος, εξοργισμένος μέσα του 

Να μην μπορείς να εκφραστείς

Την τρυφερότητα, την αγάπη που αισθάνεσαι 

Να σε βουλώνει με πέτρα 

Να μην θέλει να δει , να αρνείται να αντικρύσει Να χαρεί οτι μπορεί

Και η Πανδημία χαστούκι στα θέλω μας

Δεν είμασταν έτοιμοι να κλειστούμε μόνοι μας

Κανείς δεν ήταν 

Αλλά κι η αρρώστεια κι η απειλή της η πλανώμενη εκεί σαν πλάκα μισό μέτρο πάνω από το κεφάλι μας...

Πριν  χρόνια ανέβηκε ο Φάουστ στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιώς

Ήταν η δεύτερη παράσταση που έφυγα

Πάρα πολύ ωραία και ο Νίκος.     εξαιρετικός

Είχε όμως μια πλάκα χοντρή στο μισοσκόταδο λίγο πάνω από τα κεφάλια και το έργο παιζόταν από κάτω η από πάνω  η περνούσαν από μια τρύπα . Ολα στο μισοσκόταδο

Λίγο πριν το πρωτο διάλειμα πνιγόμουν, δεν μπορούσα να πάρω ανάσα

Νόμιζα πως η πλάκα με ακουμπούσε

Φύγαμε κι έξω στα σκαλιά ζαλοζόμουν για λίγο

Ετσι αισθάνομαι καμμιά φορα τώρα